Αντιμέτωπος με μια βαθιά οικονομική κρίση, βρίσκεται ο Βόρειος Έβρος καθώς η ακρίβεια ωθεί ολοένα και περισσότερους κατοίκους να περνούν καθημερινά τα σύνορα προς Βουλγαρία και Τουρκία για καύσιμα και βασικά ψώνια.
Η διαφορά τιμών, που φτάνει ακόμη και το 1 ευρώ στο λίτρο βενζίνης, έχει μετατρέψει τη διασυνοριακή κατανάλωση σε κανονικότητα, με αποτέλεσμα τα τοπικά πρατήρια και τα εμπορικά καταστήματα να μην μπορούν να ανταγωνιστούν και να οδηγούνται σε μαζικά «λουκέτα».
Η εικόνα στα τελωνεία του Έβρου είναι αποκαλυπτική: η κίνηση έχει αυξηθεί κατακόρυφα, με ουρές στα Καστανιά και συνεχείς μονοήμερες εκδρομές προς τις γειτονικές χώρες. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, οι περισσότεροι κάτοικοι επιστρέφουν την ίδια ημέρα, έχοντας προμηθευτεί όχι μόνο καύσιμα αλλά και τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ρούχα και παπούτσια.
Για όσους συμμετέχουν σε οργανωμένες εκδρομές, τα ψώνια της εβδομάδας γίνονται πλέον εκτός Ελλάδας. Όπως σημειώνει η πρόεδρος των πρατηριούχων του βορείου Έβρου, Βάσω Καλαϊτζή, «τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα από πέρυσι», με εκατοντάδες κατοίκους να εγκαταλείπουν την τοπική αγορά για τις φθηνότερες επιλογές των γειτονικών χωρών.
«Δεν αποκλείεται η βενζίνη να ξεπεράσει τα 2 ευρώ»
Η κατάσταση στα πρατήρια καυσίμων είναι δραματική: από τα 120 που λειτουργούσαν πριν από μία δεκαετία, έχουν απομείνει περίπου 24 ανοιχτά. Το 2021 είχαν μείνει 42, το 2022 μόλις 30, και σήμερα ο αριθμός συνεχίζει να μειώνεται. Η κα Καλαϊτζή τονίζει ότι πολλά πρατήρια επιβιώνουν μόνο επειδή οι ιδιοκτήτες τους έχουν δεύτερη δουλειά, ενώ άλλοι μπαίνουν «κάθε μήνα μέσα», καθώς τα έξοδα ξεπερνούν κατά πολύ τα έσοδα.
«Η διαφορά μας με την Τουρκία είναι 1 ευρώ, οπότε δεν μπορούμε να τους ανταγωνιστούμε. Κάθε μέρα είναι καταστροφική», αναφέρει χαρακτηριστικά, προειδοποιώντας ότι χωρίς ουσιαστική στήριξη «θα ακολουθήσουν κι άλλα λουκέτα».
Το φαινόμενο έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της οικονομικής πίεσης και αποκτά κοινωνικές διαστάσεις. Χωριά του βορείου Έβρου ερημώνουν, η τοπική αγορά συρρικνώνεται, και οι επαγγελματίες μιλούν για μια περιοχή «παραμελημένη», που βλέπει την Αλεξανδρούπολη να αναπτύσσεται ενώ η ίδια βυθίζεται σε έναν φαύλο κύκλο εγκατάλειψης και οικονομικής ασφυξίας.
Η συνεχής «διαρροή» καταναλωτών προς τις γειτονικές χώρες υπονομεύει την επιβίωση των τοπικών επιχειρήσεων και εντείνει το αίσθημα ότι ο βόρειος Έβρος έχει αφεθεί στο περιθώριο.