Σε πολλές γειτονιές της Αθήνας, όπου έχει ανακοινωθεί ότι θα περάσει η νέα Γραμμή 4 του Μετρό, οι τιμές έχουν εκτοξευτεί σε δυσθεώρητα ύψη, καταγράφοντας αυξήσεις που αγγίζουν το 60% ή ακόμα και το 70%.
Το παράδοξο της υπόθεσης; Οι ενοικιαστές καλούνται να πληρώσουν σήμερα τον «αέρα» μιας υποδομής που —καλώς εχόντων των πραγμάτων— θα ολοκληρωθεί το 2032. Και το κυριότερο: Πληρώνουν αυτό το τεράστιο καπέλο για να έχουν το… προνόμιο να ξυπνούν κάθε μέρα με τον ήχο από τα κομπρεσέρ, να τρώνε τη σκόνη των εκσκαφών και να προσπαθούν να διασχίσουν δρόμους αποκλεισμένους από λαμαρίνες.
Πλεόν πολλά διαμερίσματα δεν ενοικιάζονται με βάση την τωρινή τους κατάσταση (που πολλές φορές είναι ένα παλιό σπίτι σε μια υποβαθμισμένη περιοχή), αλλά πουλάνε την «προσδοκία» του σταθμού. Η λογική τους είναι κυνική: Αφού το ακίνητο θα διπλασιάσει την αξία του σε δέκα χρόνια, γιατί να μην αρχίσουν να εισπράττουν την υπεραξία από τώρα;
Η επέλαση των funds και το ντόμινο της απληστίας
Φυσικά, η κατάσταση δεν δημιουργήθηκε μόνο από μεμονωμένους ιδιοκτήτες. Πριν καν στηθεί το πρώτο εργοτάξιο, επενδυτές και μεγάλες εταιρείες άρχισαν να σαρώνουν τις επίμαχες περιοχές. Αγοράζουν μαζικά παλιά ακίνητα, τα ανακαινίζουν ριζικά (φέρνοντας το φαινόμενο του gentrification στις γειτονιές) και τα ρίχνουν ξανά στην αγορά σε εξωφρενικές τιμές.
Αυτό δημιουργεί ένα ντόμινο. Ο απλός ιδιοκτήτης της διπλανής πολυκατοικίας βλέπει τις αγγελίες, παρασύρεται από το κύμα και αποφασίζει να διπλασιάσει και αυτός το μίσθωμα στο δικό του, μη ανακαινισμένο διαμέρισμα. Το έργο του Μετρό μετατρέπεται στο τέλειο άλλοθι. Σε μια εποχή τεράστιας στεγαστικής κρίσης, οι μακέτες των σταθμών γίνονται το όχημα για μια άνευ προηγουμένου κερδοσκοπία.