Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης παρέστη δια ζώσης, στη συνεδρίαση των G7, με την ιδιότητά του ως προέδρου του Eurogroup, καταγράφοντας μια ιστορική πρωτιά, καθώς έγινε ο πρώτος Έλληνας που συμμετέχει σε αντίστοιχη σύνοδο.
Μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης, ο κ. Πιερρακάκης προχώρησε σε ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, όπου αναφέρθηκε στα βασικά ζητήματα που τέθηκαν στο τραπέζι των συζητήσεων.
Όπως σημείωσε, οι υπουργοί Οικονομικών και οι διοικητές των Κεντρικών Τραπεζών των χωρών της G7 επικεντρώθηκαν στην αποτίμηση των νέων οικονομικών συνθηκών που διαμορφώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων προκλήσεων.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, στην έννοια της ανθεκτικότητας, η οποία –όπως τόνισε– δεν αποτελεί πλέον έναν θεωρητικό στόχο, αλλά μια άμεση επιχειρησιακή ανάγκη. Στο πλαίσιο αυτό, ζητήματα όπως η ενεργειακή ασφάλεια, η ενίσχυση και διαφοροποίηση των εφοδιαστικών αλυσίδων, καθώς και η στρατηγική αυτονομία σε κρίσιμες υποδομές, αναδεικνύονται σε βασικούς πυλώνες της μακροοικονομικής σταθερότητας.
Παράλληλα, ο υπουργός αναφέρθηκε και σε έναν ακόμη, λιγότερο ορατό αλλά ιδιαίτερα καθοριστικό μετασχηματισμό: την ταχεία εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης. Όπως επεσήμανε, η πρόοδος στον τομέα αυτό ήδη επηρεάζει την παραγωγικότητα, την κατανομή των επενδυτικών κεφαλαίων, αλλά και πτυχές της νομισματικής πολιτικής.
«Αν η ενέργεια αποτελεί τον περιοριστικό παράγοντα του σήμερα, η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά τον πολλαπλασιαστή του αύριο», υπογράμμισε, προειδοποιώντας ωστόσο ότι χωρίς ένα σαφές και αποτελεσματικό πλαίσιο διακυβέρνησης, ενδέχεται να αποτελέσει και πηγή νέων κινδύνων και κατακερματισμού.
Κλείνοντας, τόνισε την ανάγκη για συντονισμένη δράση σε διεθνές επίπεδο, όχι μόνο για την αντιμετώπιση των άμεσων προκλήσεων, αλλά και για τη διαμόρφωση των κανόνων που θα καθορίσουν τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας τα επόμενα χρόνια.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, από τον πόλεμο στην Ουκρανία έως τη ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης, το βασικό ζητούμενο παραμένει κοινό: η ισορροπία ανάμεσα στην ταχύτητα των εξελίξεων και τη στρατηγική, καθώς και η σύνδεση της εθνικής πολιτικής με τη διεθνή συνεργασία.