Οι τιμές παραγωγού ανέβηκαν 11,8% μέσα σε έναν χρόνο και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μιλήσει στη ΔΕΘ για διαθέσιμο εισόδημα: το πρόβλημα είναι πόσο από αυτό θα προλάβει να μείνει διαθέσιμο
Έχουμε μια σχεδόν εθνική τελετουργία. Όταν πέσει ο πληθωρισμός, ανακοινώνουμε ότι η ακρίβεια αποκλιμακώνεται. Ο πολίτης πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και ρωτά γιατί οι τιμές δεν επέστρεψαν εκεί που ήταν.
Και έπειτα εξηγούμε, ορθώς, ότι άλλο πράγμα είναι να μειώνεται ο ρυθμός αύξησης των τιμών και άλλο να μειώνονται οι ίδιες οι τιμές.
Τώρα έρχεται και η επόμενη πράξη. Οι τιμές παραγωγού στη βιομηχανία αυξήθηκαν τον Ιούλιο κατά 11,8% σε σχέση με έναν χρόνο πριν. Μόνο μέσα σε έναν μήνα ανέβηκαν 2,9%.
Δεν σημαίνει ότι αύριο το πρωί το ψωμί θα γίνει 11,8% ακριβότερο. Αλλά σημαίνει κάτι που δεν είναι καθόλου αδιάφορο, ο άνθρωπος που παράγει το προϊόν βλέπει ξανά το κόστος να ανεβαίνει. Και αυτό το κόστος έχει τρεις πιθανές τύχες. Θα το απορροφήσει η επιχείρηση. Θα πιέσει τον προμηθευτή. Ή θα το περάσει στον καταναλωτή. Συνήθως γίνεται ένας συνδυασμός και των τριών.
Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα της φετινής ΔΕΘ. Η κυβέρνηση θα παρουσιάσει φορολογικές μειώσεις και μέτρα για την αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος. Σωστά. Αλλά διαθέσιμο εισόδημα δεν είναι μόνο τι αφήνει η Εφορία.
Είναι τι μένει αφού πληρώσεις την οικονομία. Αν μειωθεί ο φόρος κατά 400 ευρώ τον χρόνο, αλλά ενέργεια, τρόφιμα, ενοίκιο και μεταφορές πάρουν πίσω 600, ο πολίτης δεν θα θυμάται την ποσοστιαία μείωση του φορολογικού συντελεστή.
Θα θυμάται ότι την 25η του μήνα ο λογαριασμός έχει σχεδόν αδειάσει. Η μεγάλη πολιτική αυταπάτη είναι να πιστεύει κανείς ότι η ακρίβεια αντιμετωπίζεται μόνο με επίδομα ή φοροελάφρυνση. Αυτά ανακουφίζουν. Δεν θεραπεύουν. Χρειάζεται παραγωγή. Ανταγωνισμός. Ενεργειακό κόστος. Μεταφορές. Έλεγχος ολιγοπωλιακών πρακτικών. Περισσότερη εγχώρια προσφορά.
Και μισθοί που αυξάνονται όχι επειδή το κράτος διατάζει απλώς έναν μεγαλύτερο κατώτατο, αλλά επειδή η οικονομία μπορεί να υποστηρίξει μεγαλύτερη παραγωγικότητα και καλύτερες αμοιβές.
Η άνοδος 11,8% δεν πρέπει να δραματοποιηθεί. Πρέπει όμως να διαβαστεί. Γιατί οι οικονομικές κρίσεις σπάνια χτυπούν κουδούνι και λένε «ήρθα». Αρχίζουν συνήθως σαν ένας δείκτης που δεν πολυπρόσεξε κανείς.
Η κυβέρνηση λοιπόν έχει κάθε λόγο να μιλήσει στη ΔΕΘ για αύξηση εισοδήματος. Αλλά πρέπει να απαντήσει και στο δεύτερο μισό της εξίσωσης, πώς δεν θα ξαναφάει η ακρίβεια ό,τι δίνεται από τη φορολογία;
Γιατί τελικά ο πολίτης δεν ψηφίζει τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Ψηφίζει με εκείνο το πολύ πιο ακριβές οικονομικό μοντέλο που λέγεται πορτοφόλι.
Δεν αρκεί να βάζεις περισσότερα στην τσέπη του πολίτη. Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσεις και την οικονομία από το να του τα παίρνει πίσω πριν φτάσει στο τέλος του μήνα.